De grote wonderen der natuur.
Vanaf eind augustus/begin september voltrekt zich in British Columbia een natuurspektakel wat zijn weerga niet kent. Diverse zalmsoorten trekken dan massaal vanuit de Pacifische Oceaan de rivieren van British Columbia in Canada op. Ze gaan terug naar hun geboortegronden die soms wel tot 3000 km landinwaarts in het zoete water liggen. Het is een gevecht op leven en dood waarbij de zalmen grote gevaren moeten trotseren als Orka's, zalmhaaien, zeeleeuwen en zeehonden, Bold Eagles, visotters en Grizzlyberen.  Allemaal komen ze massaal af op de zalmentrek. Veel vissen leggen daarom het loodje voordat ze hun paaigronden kunnen bereiken. Wij mochten één van deze grote natuurwonderen van dichtbij beleven. Reden genoeg om een aparte pagina te besteden aan één van de indrukwekkende bewoners van Canada; de machtige Grizzly. Tijdens ons verblijf in Glendale Cove maakten we kennis met dit icoon van de Noord-Amerikaanse wildernis.


The plane, the plane!
Vandaag gaat het gebeuren! We vliegen met een watervliegtuig naar de Grizzly's in Glendale Cove, Knight Inlet fjord. Dit fjord is het langste van de Westkust van British Columbia. Het hotel waarin we afgelopen nacht sliepen hoort bij het arrangement dat Anita had geboekt bij de lodge. Het ontbijt is erg compleet en ondertussen draait men op een TV-scherm een film over de plek waar we over enkele uren zullen arriveren. We kunnen onze ogen niet van het beeld houden door de schitterende opnames van zalm vissende Grizzly's in een betoverende omgeving.

We rijden met onze eigen auto naar het floatdock van Vancouver Island Air. Om 08:15 komen we aan bij een loods waar 2 oude watervliegtuigen in het water liggen. We worden uiterst hartelijk ontvangen door Harold, een medewerker van de Knight Inlet Lodge die de gasten opvangt en brieft over de reis en aankomst op de lodge. Deze druktemaker is overenthousiast en vertelt al honderduit wat ons allemaal te wachten staat. Rob is ondertussen verdwenen naar de watervliegtuigen. Aan de steiger ligt een Beech, een oude 2-motorige kist uit de 2e wereldoorlog die een opmerkelijk nieuwe uitstraling heeft. Achter dit museumstuk drijft een DeHavilland DHC-3 Superotter, de grote broer van de Beaver. Na een kort gesprek met vlieger Tom krijgt Rob het voor elkaar om voor in de cockpit mee te vliegen als copiloot. Hij straalt van oor tot oor. En nou maar hopen dat Tom hem niet zelf laat vliegen. De dames zitten met nog een paar gasten achterin en kijken bedrukt de cockpit in. Iedereen krijgt oorbeschermers op, Rob begint meteen al met Tom te praten over de knopjes en metertjes en vergeet dat hij op vakantie is.



Het opstijgen vanaf het water achter de loods gaat opvallend soepel en rustig. We vliegen een klein half uurtje tussen de wolken door over de fjorden en onder de hoge bergtoppen door naar de Lodge. Het is een vlucht om nooit te vergeten. Rob kletst er op los met piloot Tom. Wat later zien we door de wolken heen de drijvende lodge al liggen en niet veel later landen we heel rustig op het water. Het vliegtuig vaart naar de steiger en we worden hartelijk ontvangen door manager Steve die meteen losbrandt met zijn verhaal over het reilen en zeilen op de lodge. Ondertussen krijgen we koffie met cake en nemen we de geneugten van deze bijzondere plek in ons op.



Een druk programma.
Er kunnen maximaal maar 40 gasten in de lodge verblijven. We realiseren ons niet dat we eigenlijk op een vlot op zee zitten, ver weg van de beschaafde wereld. Door de omringende bergen van het fjord met daarop gematigd regenwoud krijg je het gevoel op een meer te zijn. Het is echter wel degelijk zout water, hoewel de bovenste laag zoet is door het gletsjerwater. De zeehonden die tot diep in de nacht knorren en de lodge proberen te gebruiken als buitenverblijf herinneren de gasten aan de bijzondere ligging van deze plek. Harold had al gezegd dat we nog geen minuut zouden vervelen. We kunnen nog net een blik werpen op de kamers of we moeten al op pad voor de eerste excursie. Buiten staat de zwarte huisbeer, kui en verveeld naar de lodge te turen. De honden hebben de taak om indringers tijdig op te merken en luid blaffend alarm te slaan.
Welkom op onze reisverslag over de Knight Inlet Lodge - Canada.


Eerste indruk van de Inlet.
We maken kennis met gids Shawn en gaan met een klein motorbootje naar de inlet (overgang tussen de rivier en het zoute water waar de zalmen de rivier opzwemmen). Shawn zal ons de rest van de dag en morgenvroeg begeleiden en dat is totaal geen straf. Het water staat laag in de inlet en Shawn trekt ons bootje wadend door het water verder de inlet in. Het is er erg ondiep en de zalmen schieten langs ons heen. Na ruim een uur in de inlet varen we terug naar de lodge voor de lunch. We hebben helaas nog geen Grizzly's gezien maar dat wordt snel goedgemaakt. Shawn wijst ons een moedergrizzly met 2 jongen die langs de bosrand zwemmen vlakbij de lodge. We varen er heen maar houden voldoende afstand wanneer ze net hun waterballet voor gezien houden en op de oever, aan de rand van het bos gaan lopen. Door het donkere weer en wankele bootje lukt het niet zo goed om mooie scherpe plaatjes te schieten maar gewoon kijken naar moeder en kroost is trouwens even mooi en indrukwekkend.


De inlet cruise.
We varen terug naar de lodge voor de koffiepauze. Shawn start ondertussen een grote snelle boot op want we gaan de rest van de middag op Inlet Cruise door het fjord. Met een flinke snelheid varen we door het fjord waarbij Shawn ons prachtige watervallen, hoge gletsjers en spectaculaire kliffen laat zien. Bij een rivier zien we een familie van 4 rivierotters langs de kant scharrelen en een stukje verderop vliegt een troep Arctische eendjes op als we aan komen varen. Zo af en toe  steekt een zeehondje zijn koppie even boven het water uit. Volgens Shawn liggen ze 's-nachts te vervelen op de boomstammen voor de lodge. We horen die nacht de hond aanslaan maar we zien geen zeehonden. De Inlet Cruise is van een heel andere orde als het observeren van de beren. Toch is het een aanrader want Shawn vertelt honderuit over het gebied, het woud en de dieren die er leven. Hij draagt zijn passie voor de natuur mee in zijn werk en dat is behalve erg vermakelijk ook nog eens boeiend en leerzaam om naar te luisteren.



Het is afzien vandaag want éénmaal terug op de Lodge moeten we aan een stevige lunch met frietjes, salades en een sandwich. De koks lijken extra hun best te doen maar het hoort gewoon bij de dagelijkse verwennerij. Lang uitbuiken is er niet bij want we moeten op weg voor het hoofdbestanddeel van de dag; het kijken naar de hopelijk hongerige beren vanaf de watchtowers aan de overkant van het water. We steken het fjord over en moeten snel in een busje stappen. De gidsen zijn ondertussen gewapend met bearspray want we zijn nu in het grote boze grizzlybos. Na een ritje van 7 km over een pad dat ooit dienst deed als logging road (houtkap) komen we aan bij een rivier en zien meteen al 2 grizzly´s dobberen in het water. Het zijn een bruine moeder met een prachtig jong met een blonde kop. Zodra ze ons zien hobbelen ze het bos in. We rijden nog een klein stukje door en parkeren het busje tegen een kooi zodat we meteen via een trap op het platform kunnen komen. Ze nemen het kennelijk nogal serieus!

Vanaf het platform hebben we zicht op een kunstmatig gemaakte waterval. Op de waterval is een zalmenteller geinstalleerd voor wetenschappelijk onderzoek. Shawn begint ondertussen honderduit te vertellen over alle in's en out's van de Grizzly's. Op het platform registreren infraroodcamera's alle bewegingen van de beren. De andere groep staat ondertussen een stukje verderop al op het platform. Het is nu wachten op de beren. Shawn vertelt ons onder andere dat Grizzly's eigenlijk aartsbang zijn voor hun soortgenoten en daarom extra voorzichtig en snel te werk gaan in de rivier. Het is een soort drive-through visrestaurant waar aan de lopende band gasten aankomen en weer snel vertrekken. 



Ondertussen kijken we naar de zalmen die via de kunstmatige gemaakte waterval (die dus tevens als visteller dient) de rivier opzwemmen om verderop uiteindelijk hun eitjes af te kunnen zetten. Het is erg spannend en een tijd lang gebeurt er helemaal niks, behalve dan dat er regelmatig een Bold Eagle over ons platform scheert. Als donderslag bij heldere hemel komt er ineens een grote grizzly op volle draf het bos uit gestormd. Ze springt meteen de waterval in en heeft binnen enkele seconden al een dikke zalm te pakken die ze hierna zo snel mogelijk opeet. We weten niet wat we zien, prachtig. De beer is slechts op een paar meter van ons af en het is indrukwekkend met mat voor kracht de zalm aan stukken wordt gescheurd. De Grizzly is duidelijk zenuwachtig, grizzly´s houden immers niet van elkaar maar ook niet van mensen. Toch schijnt deze dame ons te negeren, ze is eerder bang voor de confrontatie met soortgenoten. Mannetjesberen laten zich helaas niet zo snel zien op deze plek. Nadat ze een 2e zalm heeft verorbert, sjokt mevrouw op enkele meters van ons langs, via een beartrail die voor het platform ligt.

Wat later komt er een jonge beertje op de waterval af. Hij loopt hard en gaat rechtop staan om de situatie te overzien bij het water. Hij vindt het kennelijk niet pluis want zo snel als hij kwam, zo snel is tie ook weer verdwenen. Na anderhalf uur op het platform is het tijd om te gaan. Op de weg terug zien we weer badende Grizzly's in de rivier maar om de natuur zo min mogelijk te verstoren is er een wettelijke regel dat het busje niet mag stoppen. Met 1 km/h rijden we aan ze voorbij.

Achteraf gezien hadden we ons beter moeten voorbereiden op het fotograferen van de beren want het blijkt een vak apart te zijn. Ze zijn donker van kleur, staan in een donkere omgeving en zijn uiterst bewegelijk. Dit zijn over het algemeen geen goeie ingredienten voor een scherpe foto. Hieronder zie je een compilatie van ons avontuur bij de rivier door de lens van de camera.



Grizzlyberen door de lens van de camera.



Afscheid van een droomomgeving.
He jakkes, het is vandaag alweer donderdag. Om half 7 zitten we al aan de pannenkoeken, croissants, vette worstjes en eieren met bacon. Wie zou denken dat we nu zouden gaan wachten tot het vliegtuig aankomt heeft het mis. Op de Knight Inlet Lodge laten ze je (gelukkig) geen seconde met rust. Om half 8 gaan we met Shawn nog een keer naar de inlet om opnieuw op bezoek te gaan bij de Grizzly's. Vroeg in de ochtend zijn ze meestal wel te vinden op het gras langs het water. Het is nu eb en we zien vanaf een afstand 3 Grizzly's boven het gras uitsteken. Het is best spannend want er staat zo weinig water dat we nooit kunnen vluchten. De beren hebben echter andere afspraken en ze verdwijnen in het bos. Ondertussen zien we Bold Eagles aan het vissen als terwijl Shawn op alles moet zetten om ons uit de inlet te duwen. Enkele andere gasten hebben een kayak gepakt en krijgen hun eerste lesje van gids Dwain. Als we terugvaren naar de lodge ziet Rob iets vreemds in de verte op het water, alsof ze met honderden tegelijk aan het jetskiën zijn. Shawn raakt meteen in vervoering als hij het in de gaten krijgt. Het blijkt een grote troep Pacific White Sided Dolphins te zijn die met een enorme snelheid achter een school zalmen aanjagen en even later dwars door onze formatie bootjes en kayaks heen zwemt. De dolfijnen zien eruit als kleine Orka´s en ze jagen alsof wij niet bestaan heel het fjord door. Tijdens onze duikreizen zagen we al vaker dolfijnen maar nooit eerder voelden we de spanning van het jagen! We krabben ons nog maar eens achter de oren en weten even niet wat ons overkomt.


Het leven op de lodge.
Shawn raakt maar niet uitgepraat en we zijn dan ook pas om 18:00 weer terug op de lodge. Tijdens het overmatige diner is het leuk om de belevenissen van de andere gasten aan te horen. Iedereen is dolenthousiast over de sfeer op de lodge en we lijken één grote familie. De gidsen en Steve, de manager, mengen zich onder de gasten en praten over hun ervaringen met de dieren. Soms valt het gesprek even stil maar dat komt dan door de kwaliteit van het eten. Het diner is erg lekker, een heerlijke biefstuk van de barbecue, vis, salades, wijn en tot slot een heerlijk toetje. Na het dessert haasten we ons naar het winkeltje dat maar een half uurtje per avond open is. We kopen de stalen drinkfles om de strijd tegen de jacht op Grizzly's te steunen en doneren een klein bedrag waarvoor we rode armbandjes krijgen om te laten zien dat we tegen de jacht zijn. De rustpauze is maar van korte duur want Shawn roept alweer voor het volgende programmadeel; een lezing over Orka´s. Jarenlang was hij gids op de Whale Watch Tours en hij leert ons veel over de verschillende ondersoorten van Orka's die wereldwijd de zeeën bewonen, aangevuld met anekdotes over spannende ontmoetingen met Orka's en walvissen. Omdat de lodge nauw betrokken is bij de diverse programma's om de zalmpopulatie op peil te houden, krijgen we nog een korte les over de jonge zalmen die in een grote bak wachten om te worden uitgezet. Alles in dit ecosysteem draait om de zalm die niet alleen de dieren bedient van voedsel maar ook het bos bemest als ze uiteindelijk sterven nadat ze hun nageslacht hebben gedropt tussen de stenen van hun eigen geboortemeer. De avond wordt afgesloten met een paar vluchtige gesprekken op een bankje voor de eetzaal. Het was een lange dag, hoogste tijd om ons bedje op te zoeken. Binnen in de mooie kamer vergeten we van vermoeidheid dat we op een drijvende lodge verblijven en we vallen als een blok in slaap.


Time to say goodbye.
Om 9 uur zijn we weer terug bij de lodge en wachten op de pier tot het watervliegtuig om weer op komt pikken. Rob is ondertussen weer in de vliegtuigmodus gesprongen en zit turend te wachten op de 2-motorige Beech die ons terug zal vliegen naar Campbell River. Hij heeft met Shawn geregeld om weer in de cockpit te mogen zitten en de teleurstelling is van zijn gezicht af te lezen als de Otter het fjord binnenvliegt in plaats van de Beech die kapot was gegaan bij de start. We hadden graag nog een nachtje extra willen blijven maar alles was helaas volgeboekt. De vlucht terug verloopt gemoedelijk en ondanks de motregen hebben we best goed zicht. Na de start zien we vanuit de lucht de waterval waar we een dag eerder op het platform stonden. We weten het eigenlijk nu al; WE KOMEN TERUG!!

De rest van de dag slenteren we wat door Campbell River over de Discovery Fishing Pier en Shoppers Row, drinken veel koffie en brengen een kort bezoek aan het Campbell River Museum. We zijn weer terug in het hotel en zijn alledrie doodop. Heel even was de Knight Inlet Lodge de mooiste plek op aarde!


Alles over de Knight Inlet Lodge.
Er is al veel geschreven over de Knight Inlet Lodge, de zalmentrek en de vissende Grizzly's. Helaas is het zo dat exclusieve ontmoetingen vaak veel geld kosten maar dit zorgt er wel voor dat het massatoerisme op afstand wordt gehouden. Het is zinvol om van tevoren goed af te wegen of het geld de waarde van zo'n bezoekje dekt. In dit geval waren we unaniem van mening dat het voor deze 2-daagse belevenis zeker opgaat. Het pakket is helemaal af en op de kwaliteit van de kamer, het eten en de gidsen valt niks af te dingen. Vanwege de beperkte capaciteit moet je wel minimaal een half jaar van tevoren reserveren. Met een beetje geluk heb je dan een ticket. In ons geval was de totale reis voor een groot gedeelte gepland rondom dit hoogtepunt.

Hieronder kun je de links vinden naar de websites van de lodge en de site van Manager Steve Williamson die als natuurfotograaf zijn mooiste momenten in British Columbia heeft vastgelegd.
Reisverslag Knight Inlet Lodge-Canada